Het Eiland van Kapitein Corvus

De storm spuugt jullie schip tegen zwarte rotsen en alles wordt water, hout en geschreeuw. Wanneer jullie bijkomen ligt er een eiland voor jullie dat op geen enkele kaart staat, en het water trekt zich terug — en blijft zich terugtrekken. Het tij keert hier niet. Aan de vloedlijn leunt een haveloze visser op een gebroken riem: de laatste overlevende van een schip dat hier jaren geleden strandde.

Hij weet wat jullie nog niet begrijpen. Het eiland is vervloekt: zolang het tij wegblijft, opent de zeebodem paden naar plekken die normaal onder water liggen — en langs die paden komt iets naar boven. De vorige bemanning wachtte tot het water zou keren. Het keerde nooit; zij verdronken op het droge, één voor één, in hun eigen angst.

In vijf scènes verkennen jullie het drooggevallen rif: een verzonken kapel, een scheepskerkhof, een grot vol offergaven van eerder gestrande zielen. Jullie ontcijferen wat de vloek gaande houdt en ontdekken dat de visser meer is dan een slachtoffer — hij sloot ooit een pact om te overleven, en dat pact eist nu nieuwe zielen: die van jullie.

De climax is een race tegen het kerende tij dat jullie zelf op gang moeten brengen. In het hart van het eiland wacht Kapitein Corvus, de Verdronkene, die de vloek draagt: zeewater loopt eeuwig uit zijn mond en ogen, en waar hij loopt zakt het tij nog dieper weg. Verslaan jullie Corvus of breken jullie zijn pact, dan stroomt de zee met donderend geweld terug. Aarzelen jullie te lang, dan sluit het eiland zich en worden jullie de volgende namen op de wrakhouten grafstenen.