De Smokkelaars van Zwartkreek

De regen striemt neer als jullie de havenstad binnenkomen; lantaarns schommelen aan de kades als dronken sterren en het ruikt naar pek, vis en iets wat daaronder verborgen ligt. Mannen met natte kragen zwijgen zodra jullie passeren. In de deuropening van een verlichte taveerne wacht een waardin met een litteken over haar wenkbrauw. "Jullie zoeken werk of jullie zoeken problemen," zegt ze. "In Zwartkreek is dat hetzelfde."

De Smokkelaars van Zwartkreek leven van smokkel, en dat oogluikend toestaan is een oude afspraak. Maar de laatste lading was geen brandewijn: sinds die nacht verdwijnen er dorpelingen, en de smokkelaars zelf zijn banger dan wie ook. De waardin wil dat jullie discreet uitzoeken wat er die avond de kreek in kwam — en wie het binnenliet.

Jullie navigeren een web van leugens: een havenmeester die te veel weet, een schippersgilde met dubbele boekhouding, geheime kelders die via getijgrotten met de kreek verbonden zijn. Elk spoor leidt dieper de klif in, en elke getuige liegt over iets anders. Ondertussen tikt de klok — iemand die te veel gezien heeft, zal de ochtend niet halen.

De wending: de 'lading' was geen goed maar een wezen — Het Gezicht van de Kreek, een gedaanteverwisselaar die zich in het dorp heeft genesteld en de verdwijningen orkestreert om onopgemerkt te blijven. Het draagt het gezicht van iemand die jullie vertrouwen, tot het moment dat de huid als was van de schedel glijdt. In de climax, diep in de getijgrot bij het keren van het water, moeten jullie ontmaskeren wie het werkelijk is voordat het opnieuw van gezicht wisselt. Wachten jullie te lang, dan verdrinkt het bewijs — en het volgende slachtoffer — in de opkomende vloed.