De Havencitadel van Vhogarra

Bliksem scheurt de hemel open en verlicht de citadel die in tweeën gebroken op de klif boven de haven ligt. Regen geselt de gevallen kantelen en de zee beukt tegen de wrakken in de baai eronder, waar scheepsmasten als grafkruisen uit het water steken. Iets in de ruïne weigert te sterven — een groenig licht beweegt achter een gebroken raam. Een doorweekte visser grijpt jullie arm: "Niemand gaat daar 's nachts heen. Maar mijn dochter wel. Drie dagen geleden."

De havenmeester, een vrouw met een blik van staal, vertelt de rest. De storm die de Havencitadel van Vhogarra spleet was geen gewone storm; er kwam iets uit zee die nacht, en de helft van haar mensen is sindsdien verdwenen. De vesting is alleen bij laagwater over de drooggevallen zeebodem te bereiken — en het tij geeft jullie maar enkele uren voordat het water terugkeert en de weg afsnijdt.

Jullie steken over naar de gebroken citadel en dringen binnen: overspoelde kelders vol zeewier, ingestorte trappen, zalen waar het water bij elk uur hoger komt. Jullie volgen het spoor van de vissersdochter en de verdwenen wacht, vinden hun achtergelaten spullen en tekenen van een cultus die hier al vóór de storm huisde — mensen die iets uit de diepte aanbaden en het naar boven riepen.

De wending: de indringer uit zee is Vhogarra, de Roep uit de Diepte — een gedrocht van tentakels en fosforlicht dat de verdronken wacht tot zijn dienaren omsmeedde en de citadel als zijn schelp bewoont. De overlevenden zijn niet gedood maar omgevormd, en de vissersdochter leeft nog — voor even. In de climax, terwijl het tij donderend terugkeert en de citadel volloopt, staan jullie oog in oog met Vhogarra in de half ondergelopen troonzaal. Verslaan jullie het en redden jullie het meisje voor het water te hoog staat, of moeten jullie kiezen wie de overtocht overleeft?