Het Graf van Vaerûn

De grafdeur knarst open en een groene gloed kruipt jullie tegemoet, koud als de dood zelf. De gangen zijn bezaaid met de botten van wie hier eerder kwamen, netjes gerangschikt alsof iemand er waarde aan hecht. In de verte pulseert een licht op het ritme van een hartslag die geen levend hart toebehoort.

De zegels die Vaerûn de Grafheer duizend jaar in zijn graf hielden, zijn aan het verzwakken, en met elke barst roert zich zijn leger van geraamten en spookheren dieper in de tombe. Een bange geleerde kent de weg naar binnen maar mist de moed om te gaan; hij drukt jullie een half vergane plattegrond in de handen en wijst naar het duister. De lich verzamelt zielen, druppel voor druppel, en hij ruikt die van jullie al.

Jullie dalen af door een dodelijke dungeon: verschuivende valstrikken, zalen vol wachters die ontwaken bij elke misstap, en raadsels die de weg naar de crypte openen of vergrendelen. Ergens in de diepte ligt het fylacterie verborgen, het vat waarin Vaerûn zijn ziel bewaart, en zolang het heel blijft, kan hij niet echt sterven.

De wending: het fylacterie is niet waar de legenden beweren, en de geleerde boven heeft niet alles verteld. Wanneer jullie voor Vaerûn de Grafheer staan op zijn troon van beenderen, moeten jullie zijn fylacterie vernietigen terwijl hij de doden tegen jullie opzet, en het graf voorgoed sluiten voordat zijn duizendjarige slaap in een eeuwig ontwaken verandert.