Het Landhuis van Heer Aldemar

Het landhuis op de heuvel werpt een schaduw die tegen de zon in valt, en wie er overnacht droomt de dromen van de doden. Een bleke butler opent de deur nog voor jullie kloppen: 'Meneer verwachtte u.' Het diner staat klaar, de klok tikt die al jaren stil had moeten staan, en boven klinkt gebonk dat er, volgens de butler, altijd is geweest.

Het huis leeft. Het verplaatst gangen, sluit deuren, en voedt zich met de herinneringen van zijn gasten. In de spiegels bewegen weerkaatsingen een fractie te laat, en elke spiegel houdt de ziel gevangen van iemand die hier ooit aan tafel zat. Heer Aldemar stierf een eeuw geleden, maar het huis weigerde hem los te laten, en nu weigert het jullie.

Jullie doorzoeken vergeelde portretten en verborgen kamers, ontrafelen hoe de laatste heer aan zijn einde kwam, en leren de spiegels te lezen zonder erin gevangen te raken. Elke gebroken spiegel bevrijdt een ziel, maar verzwakt ook de muren tussen jullie en wat in de kelder ademt.

De climax voert jullie naar het kloppende hart van het landhuis, waar Heer Aldemar als de Schaduw in de Muren woont, zonder lichaam maar met het hele huis om jullie heen, en jullie tot eeuwige gasten wil maken. Verbreken jullie de vloek, dan valt het huis eindelijk in slaap; falen jullie, dan hangt morgenavond jullie portret in de hal, en verwacht de butler alweer nieuwe gasten.