De Lus van Avondrust

In Avondrust is het altijd dezelfde dag. Dezelfde marktkoopman roept dezelfde waren, om twaalf uur valt dezelfde regen, en om middernacht sterft het dorp op precies dezelfde manier, om de volgende ochtend weer te ontwaken alsof er niets gebeurde. De dorpelingen weten van niets. Jullie zijn hier gestrand, en jullie zijn de enigen die het zich herinneren.

Er is iets kapot in Avondrust: een gebroken belofte, een onafgemaakt ritueel, een dood die nooit werd gerouwd. De lus is een litteken in de tijd, geweven door Moeder Wenna, de Rouwende Wever, en hij spint zich elke nacht opnieuw. Erger nog: elke herhaling knaagt aan jullie eigen herinnering, elke ronde vervagen de gezichten van thuis een beetje meer, tot ook jullie dreigen te vergeten dat er ooit een echte wereld bestond.

Jullie gebruiken elke herhaling om meer te leren: wie sterft er om middernacht, en waarom, wat gebeurt er in de klokkentoren, wie is die vrouw die elke dag naar het kerkhof loopt en huilt. Jullie testen daden, leren dialogen uit het hoofd, en voegen stap voor stap het verhaal samen dat de dag laat vastlopen.

De wending: de lus draait om een kind dat om middernacht verdrinkt in de dorpsvijver, een dood die Moeder Wenna met verboden weefmagie eindeloos ongedaan probeert te maken, en daarmee de tijd zelf klemzet. In de climax, in de laatste minuten voor middernacht, moeten jullie de juiste daad op het juiste moment stellen, het kind redden en de Rouwende Wever haar verlies laten aanvaarden, om de dag eindelijk open te breken naar een echte morgen.