De Nachttrein naar Mortenholt

Jullie komen bij in coupé vijf, en buiten glijdt een maanverlicht ravijn voorbij op zilveren rails. Niemand herinnert zich het instappen. De lampen flikkeren, de wagon ruikt naar koud ijzer en oude rook, en het eindstation staat op geen enkel kaartje. Een bleke medereiziger fluistert: de trein stopt niet, en er zijn te weinig zielen aan boord voor de reis die komt.

De Nachttrein rijdt tussen de wereld van de levenden en die van de doden, en hij moet zijn quotum aan zielen leveren voor hij Mortenholt bereikt. De Conducteur is niet verdwenen, hij is de trein zelf geworden, en hij telt de passagiers. Zijn er te weinig, dan vult hij de wagons met wie hij onderweg kan grijpen, jullie incluis.

Jullie doorzoeken wagon na wagon, ondervragen medereizigers van wie sommigen al lang dood zijn, en ontdekken wie levend is en wie een lokaas. Achter elke deur na middernacht klopt iets, en jullie moeten uitzoeken hoe je van een rijdende trein af komt die nooit stopt, zonder de verkeerde belofte te doen aan wat aanklopt.

In de locomotief confronteren jullie de Conducteur van de Nachttrein, versmolten met stoom en ijzer, die kaartjes knipt met een glimlach en weigert te remmen voor zijn wagons vol zijn. Dwingen jullie de trein tot stilstand, dan komen jullie vrij op een perron tussen de werelden; falen jullie, dan wordt jullie kaartje afgestempeld naar Mortenholt, en daar keert niemand van terug.