De Waanzin van Xarquul

De grot klopt niet. Gangen draaien terug op zichzelf, de zwaartekracht kiest een eigen kant, en overal hangt de geur van verschroeid steen en angstzweet. Dit is geen natuurlijke plek, maar een doolhof geboetseerd naar de waanzin van het wezen dat er heerst. Fluisteringen in het duister noemen die naam met huivering: Xarquul.

Hij is bang, doodsbang, voor alles en iedereen, en die paranoia vormt zijn hele rijk. Wat Xarquul vreest wordt echt: muren die dichtklappen als kaken, dubbelgangers van zijn indringers, vloeren die zich openen in het niets. Zijn ogen slapen nooit, en elke straal, versteuring, desintegratie, verlamming, is een andere manier waarop jullie kunnen sterven voor je hem ook maar ziet.

Jullie navigeren de onmogelijke geometrie van de grot, overleven de kantelende zwaartekracht en de spiegelvallen, verslaan de gedrochten die zijn angst tot leven wekte, en zoeken de blinde vlek in zijn alziende verdediging. Onderweg ontrafelen jullie wat Xarquul ooit zo doodsbang maakte dat hij zich hier levend begroef.

In het hart van het doolhof wacht de Oogtiran zelf: een zwevende bol van vlees met één grote, walgende centrale blik en tien stelen die elk een andere dood dragen, hangend in een ruimte zonder boven of onder. Wat hij vreest wordt echt, en hij vreest jullie nu het meest van alles. Doven jullie de tien ogen van Xarquul één voor één en breken jullie zijn nachtmerrieheerschappij, of wordt jullie dood de volgende die hij zich verbeeldt en daarmee waarmaakt?