Het Spiegellabyrint van Nachtglas

De gang die jullie volgden versmalt, en plotseling staan jullie tussen duizenden spiegels die tot in het oneindige weerkaatsen. Elke beweging vermenigvuldigt zich honderdvoudig, maar niet alle spiegelbeelden gehoorzamen: sommige haperen een halve tel, sommige blijven staan als jullie lopen, en eentje glimlacht wanneer geen van jullie dat doet. Het licht heeft geen bron en werpt geen schaduw.

Dit spiegellabyrint van Nachtglas is een gevangenis, gebouwd om iets binnen te houden dat aan de andere kant van het glas leeft: een spiegelwereld waar weerkaatsingen tot bewustzijn kwamen en de plaats van hun originelen begonnen te begeren. Wie hier verdwaalt, wordt uiteindelijk vervangen, en de vervanging loopt glimlachend naar buiten terwijl het echte slachtoffer voorgoed achter het glas gevangen blijft.

Jullie moeten een weg vinden door een doolhof dat verschuift telkens als jullie wegkijken, waar de kortste route dwars door een spiegel loopt en de verkeerde afslag jullie tegenover jezelf plaatst. Jullie leren valse spiegelbeelden van echte te onderscheiden, ontcijferen welk glas doorgang biedt en welk een val is, en houden elkaar scherp in de gaten, want een spiegelbeeld dat ontsnapt draagt jullie gezicht.

In het hart van Nachtglas wacht De Spiegeling: een gedaante die exact op een van jullie lijkt en al zo lang wacht om te ruilen dat ze jullie stem, herinneringen en gebaren perfect beheerst. Ze biedt jullie een uitweg, mits één van jullie achterblijft. Om allemaal levend en écht naar buiten te komen moeten jullie het echte glas van het valse scheiden en De Spiegeling verslaan zonder jezelf te breken. De climax speelt in de spiegelzaal, waar jullie niet meer zeker weten wie van jullie nog aan de goede kant staat.