De Klaagvrouw van Wilgenhof

Op de heide staat het verlaten landhuis Wilgenhof, en 's nachts klaagt daar een vrouw. Haar gil draagt kilometers over de velden, en wie hem tot het einde hoort, sterft voor de volgende avond, zonder wond, met een gezicht vol angst. In het dorp aan de voet van de heide is al de helft van de huizen leeg. Jullie komen aan op de dag dat de dorpsklok voor de zoveelste keer luidt.

De geest was Adelheid, de Klaagvrouw, een bruid die op haar trouwdag wachtte op een geliefde die nooit kwam. Ze wachtte tot ze stierf, en toen bleef ze wachten. Haar verdriet is zo oud en zo diep dat het gif is geworden, en haar klacht doodt alles wat leeft. Ze kan niet met staal alleen worden verslagen, ze moet worden begrepen en losgelaten.

Jullie doorzoeken het rottende landhuis bij daglicht, wanneer ze slaapt, en vinden brieven, een half voltooid bruidskleed, een dagboek dat abrupt eindigt. Jullie ontrafelen wat er met haar geliefde gebeurde, waar hij bleef, en waarom hij nooit terugkwam, en jullie zoeken het bewijs dat haar wachten eindelijk kan beëindigen.

De wending: haar geliefde kwam wel degelijk, maar werd op de heide vermoord en ligt daar nog, ongevonden, in ongewijde grond. In de climax, terwijl haar gil de ramen doet springen, moeten jullie zijn overblijfselen naar Adelheid brengen en haar de waarheid vertellen, precies voor haar klacht jullie doodt, want alleen zo krijgt de Klaagvrouw eindelijk haar rust, en het dorp zijn nachten terug.