De Kust van Moerzang

Jullie volgen het kustpad tot het om een rotspunt buigt en de Kust van Moerzang zich toont: een grillige lijn van gebroken kliffen waartegen een loodgrijze zee eindeloos beukt. Tussen de rotsen liggen de karkassen van schepen die het niet haalden. Op een verweerde steiger wacht de vrouw die jullie hierheen liet komen, gehuld in een geoliede mantel — en ze wil niets zeggen voordat de mist optrekt en het donker wordt.

De waarheid komt met het tij. De laatste drie schepen die deze kust rondden zijn vergaan bij helder weer en kalme zee — onmogelijk, tenzij iets ze naar de rotsen lokte. Aan het strand houdt een oude strandjutter met een houten been de wacht bij zijn vuurtje; hij deelt eerlijk wat aanspoelt, maar zwijgt over de nachten waarin hij lichten onder water zag bewegen en een vrouwenstem over het water hoorde dragen.

Jullie speuren wrakken af, ondervragen een dorp dat te goed leeft van 'strandvondsten', en volgen een kompas dat halsstarrig de verkeerde kant op wijst — recht naar een verzonken grot onder de kliffen. Onderweg wordt pijnlijk duidelijk dat niet iedereen de schepen wíl redden: de vondsten zijn te lucratief, en iemand aan land deelt de buit met wat in het diep huist.

In de grot vinden jullie de bron: Moerzang, de Zeeheks, die met een gestolen baken de schepen op de klippen zingt en de verdronken bemanningen aan haar wil bindt. Haar stem draagt over het water als een lokroep, en de verzopen zeelui verrijzen om haar te beschermen. Voor het volgende tij keert moeten jullie kiezen — het baken vernietigen en Moerzang verdrijven, of de rijkdom laten liggen die het hele dorp overeind houdt. Wachten jullie te lang, dan is het schip op de horizon al van haar.