De Grotten van Sporendal

De gang opent zich in een grot vol reusachtige paddenstoelen die zacht oplichten in tinten paars en groen. Sporen drijven als sneeuw door de vochtige lucht, en de grond ademt, letterlijk, een traag rijzen en dalen onder jullie voeten. Het is warm hier, en jullie horen jezelf neuriën zonder te weten waarom.

De mijnwerkers die hier afdaalden om erts te delven, zijn nooit teruggekeerd, tenminste, niet als zichzelf. De Moederschimmel, een eeuwenoude schimmelgeest, heeft de grotten van Sporendal in bezit genomen, en haar sporen dringen door in ieder die te lang inademt. Eerst neurie je haar wijsje, dan spreek je met haar stem, en ten slotte word je een van haar wandelende kweekbedden, glazig van blik en volgzaam van wil.

Jullie moeten dieper de grotten in om de vermiste mijnwerkers te vinden, terwijl de sporen aan jullie eigen gedachten knagen. Jullie zoeken naar frisse luchtstromen, breken door schimmelnetten, kalmeren of ontwijken de half-vergroeide mijnwerkers, en volgen het gefluister naar het hart van de kolonie. Elke rustpauze in de sporenlucht is een risico.

In de diepste grot pulseert De Moederschimmel, een gloeiende koepel van vlees en licht, verbonden met elk besmet wezen erboven. Vernietigen jullie haar, dan komen de overlevenden misschien weer bij zinnen, maar de kolonie vecht terug met haar hele leger van neuriënde slachtoffers. En de sporen in jullie longen fluisteren dat blijven zoveel makkelijker is dan vechten.