De Drie Zusters van het Zwarte Water

Diep in een moeras waar de mist tegen de stroom in beweegt en de bomen als verdronken vingers uit het zwarte water rijzen, wonen drie zusters in drie scheve hutten op palen van bot. Van heinde en verre komen de wanhopigen naar hun deuren: de zieke, de verliefde, de gebroken koning. Want de zusters geven iedereen precies wat hij vraagt.

Het venijn zit in de prijs. Ze spelen volkomen eerlijk, dat zweren ze bij hun ketel, maar hun voorwaarden zijn raadsels met dubbele bodems, en elke gunst kost dat wat je het minst durft te missen: een herinnering, een naam, de kleur van je ogen, de eerste zin die je liefste ooit tegen je sprak. Wie onvoorzichtig onderhandelt, verlaat het moeras met wat hij wilde en zonder wat hem mens maakte.

Jullie komen het moeras in met een reden, en de zusters weten dat al voor jullie hun drempel bereiken. Jullie onderhandelen met elk van de drie, doorzien hun woordspel, voeren hun opdrachten door het slijk uit, en ontwijken de vallen in hun beloftes. De ene vleit, de ander dreigt, de derde huilt krokodillentranen tot je haar gelooft.

Dan valt het masker: De Drie Zusters van het Zwarte Water zijn geen drie wezens maar één, opgesplitst door een oude eed, en hun laatste, grootste ruil is bedoeld om een van jullie voorgoed aan het moeras te binden als vierde zuster. Om te ontsnappen moeten jullie De Drie Zusters te slim af zijn door hun eigen regels tegen hen te keren. De climax is een woordenduel bij de nooit afkoelende ketel, waar één verkeerd woord jullie ziel kost.