De Klippen van Morrigane

De klifkust bij Grauwhaven is een scheepskerkhof. Onder water liggen de rompen op elkaar gestapeld als drijfhout, en in het dorp erboven draagt elke familie rouw. Bij mist klinkt er een lied van de klippen, en wie het hoort, stuurt zijn schip er recht op af. Jullie worden ingehuurd door een reder wiens laatste vloot morgennacht binnenloopt, met het tij mee en de mist op komst.

Hoog op de kliffen nestelt een zwerm harpijen, geleid door Grauwe Morrigane, de Zangeres der Klippen, een oude matriarch wier stem de anderen versterkt. Wat de golven op de rotsen kapotslaan, plukken zij van de wrakken: proviand, buit, en de bemanning die zich vastklampt aan drijfhout. Hun nest puilt uit van botten en plunder, en het lied is niet zomaar gezang, het is honger die zingt.

Jullie beschermen jezelf tegen het lied met was en wilskracht, klauteren langs de gladde kliffen naar het nest, en zoeken een manier om de misthoorn van de vuurtoren te herstellen zodat schepen worden gewaarschuwd. Onderweg vechten jullie tegen duikende harpijen en de verleiding van het lied dat jullie eigen benen naar de rand trekt.

De wending: de reddende vloot doemt al op aan de horizon terwijl jullie nog klimmen, en Grauwe Morrigane zet haar krachtigste lied in. In de climax op de kliprand, tussen de botten en de gierende wind, moeten jullie de zangeres het zwijgen opleggen en de misthoorn laten loeien, precies op tijd, of toekijken hoe de laatste vloot van Grauwhaven op de rotsen breekt.