De Val van Seraphiel

Boven het dal ligt eeuwige sneeuw op een tempel die ooit een baken van licht was. Pelgrims die de bergpas op gaan, keren niet terug. Beneden vriezen de gewassen dood in de zomer, verdorren de bronnen, en huilt het vee 's nachts naar de berg. Jullie klimmen omhoog om te vinden wat het dal langzaam vermoordt.

De wachter van de tempel is Seraphiel, de Gevallen Wachter, een engel die ooit werd gezonden om dit heiligdom te beschermen. Toen het geloof stierf en de laatste gelovigen haar verlieten, brak er iets. Nu waakt ze nog altijd, maar haar licht is koud geworden en haar oordeel meedogenloos: iedere sterveling die komt, wordt beschouwd als een dief of een leugenaar. Ze is niet kwaad. Ze is gebroken, en dat is gevaarlijker.

Jullie ontrafelen wat hier gebeurde uit muurschilderingen, achtergelaten dagboeken en de geesten van pelgrims. Jullie kunnen kiezen: haar bevechten in een storm van sterrenlicht en ijs, of de moeilijkere weg zoeken, haar herinneren aan wie ze was, haar een reden tot vergeving geven, haar tot rust brengen zonder één slag.

De wending: de bron van haar val ligt begraven onder het altaar, een verraad dat de laatste priester haar aandeed, en dat Seraphiel nooit heeft kunnen loslaten. In de climax, terwijl haar kille licht de tempel doet barsten, moeten jullie beslissen wat verlossing waard is. Genezen jullie haar, dan smelt het dal weer open. Falen jullie in beide, dan dooft haar licht, en met haar het laatste warme dat dit dal nog had.