De Kathedraal van Zwartmeer

Midden in het moerasmeer van Zwartmeer staat een kathedraal tot haar middel in zwart water. Bij eb steekt alleen de gebroken torenspits boven de golven uit; bij vloed spoelt het water door de gebrandschilderde ramen naar binnen en stijgt van diep onder de kerkvloer een gezang op, een koor van vrouwenstemmen zo betoverend dat wie het te lang hoort glimlachend het meer in waadt en niet terugkeert. Vier vissers al deze maand.

Onder de verdronken kathedraal ligt de crypte waar ooit een orde van zusters werd ingemetseld toen hun geloof ketters werd verklaard. Ze verdronken zingend, en hun lied is nooit gestopt. Iets in de diepte heeft dat lied overgenomen en verdiept: de doden zingen nu voor een meesteres die het water elke vloed hoger laat rijzen, en met elke drenkeling zwelt haar koor aan.

Een halfblinde veerman brengt jullie tot de spits, maar geen meter verder, hoeveel goud jullie ook bieden. Jullie dalen af in de overspoelde gangen, waar kaarsen op het water drijven zonder te doven en elke galm van jullie voetstappen een tel te laat terugkeert. Jullie zwemmen door verzonken zijkapellen, ontcijferen de kettergeschriften van de orde, en weren de zingende verdronkenen af die uit de kerkbanken oprijzen.

Diep onder alles zetelt De Kantoreske, Eerste Zuster, in doorweekte gewaden, die met een oneindig lieflijke stem zingt terwijl zwart water uit haar mond blijft stromen. Ze houdt haar zussen niet uit wraak maar uit liefde bij zich, en wil jullie stemmen aan haar koor toevoegen. Om het zingen te doen zwijgen moeten jullie de crypte bereiken en De Kantoreske loslaten, terwijl het water stijgt en het lied jullie eigen wil ondermijnt. De climax speelt in de verzonken crypte, waar jullie tegen het koor in vechten met bijna geen adem meer.