De Vuurtoren van Zwartkaap

De vuurtoren van Zwartkaap staat eenzaam op een storm-gegeselde klif, en al drie nachten heeft hij niet gebrand. In het duister eronder lopen de schepen te pletter op de rotsen, vier al in drie weken, en het kustdorp begraaft zijn verdronkenen sneller dan het ze tellen kan. De oude torenwachter durft de wenteltrap niet meer op: er huist iets boven in de lantaarnkamer dat het licht gedoofd wil houden.

Want het baken van Zwartkaap dooft niet zomaar. Veertig jaar geleden verdronk de vorige wachter met heel zijn gezin toen hij een schip in nood niet kon bereiken, en zijn schuldbeladen geest is teruggekeerd, verweven met iets ouders en hongerigers dat uit de diepzee omhoog kroop. Samen houden ze het vuur dood, want elk vergaan schip levert nieuwe zielen aan de zingende duisternis onder de golven.

Jullie beklimmen de toren verdieping voor verdieping, terwijl het buiten stormt en beneden alweer een scheepsbel klinkt. Jullie ontcijferen het logboek van de dode wachter, weren de verdronken zeelui af die tegen de ramen klauwen, en werken jullie omhoog naar de lantaarnkamer waar het licht groen ronddraait waar het wit hoort te zijn.

Boven wacht De Verdronken Wachter, een gestalte van zeewier en zoutwater die met een verdronken glimlach de vlam uitblaast telkens wanneer jullie hem ontsteken. De geest kan pas rusten als jullie zijn oude schuld verlichten, maar het wezen uit de diepte wil dat het licht dooft. Om het naderende schip te redden moeten jullie het vuur ontsteken en brandend houden terwijl De Verdronken Wachter jullie belaagt en het koor onder de golven jullie namen begint te zingen. De climax speelt in de lantaarnkamer, met één lucifer, een storm die de deuren openbeukt, en een scheepsbel als tikkende klok.