De Verscheurder van Duivelskeel

Het bergdorp Duivelskeel ligt er vredig bij in het avondlicht: rokende schoorstenen, spelende kinderen, een herberg vol warm licht. Maar zodra de zon achter de toppen zakt, klappen de luiken dicht, grendelen de deuren, en tellen de gezinnen fluisterend wie er nog binnen is. Al drie volle manen op rij vinden ze bij het krieken van de dag een dorpsgenoot verscheurd op de kasseien.

De moordenaar komt niet uit het bos. Het is een buurman, een gezicht dat overdag brood bakt of kinderen leert lezen en 's nachts verandert in klauwen en honger. Niemand weet wie, en de angst heeft Duivelskeel giftig gemaakt: beschuldigingen vliegen rond, oude vetes laaien op, en de smid slijpt al een zilveren mes voor wie hij het meest wantrouwt. Een verkeerd woord kan een onschuldige aan de brandstapel binden.

Jullie krijgen drie nachten. Overdag ondervragen jullie dorpelingen, ontrafelen jullie alibi's en zoeken jullie naar het detail dat niet klopt: een litteken, modder onder de nagels, een blik die te lang blijft hangen. 's Nachts moeten jullie overleven wat er door de straten sluipt, terwijl de waardin jullie waarschuwt niemand te vertrouwen, ook haarzelf niet.

Op de derde nacht komt de waarheid boven: de vloek is geen toeval maar een straf, jaren geleden over het dorp uitgesproken, en De Verscheurder van Duivelskeel is niet één persoon maar wisselt van drager. Jullie moeten kiezen: het beest doden dat vannacht toevallig de gedaante draagt, of de bron van de vloek breken en de drager redden. De climax speelt in het maanlicht op het dorpsplein, met een woedende meute in de rug en de klauwen van De Verscheurder recht voor jullie.