Het Kasteel van Graaf Malvorin

Het kasteel torent boven de klif onder een bloedrode maan, en vleermuizen kolken als rook om de torenspitsen. De grote deuren zwaaien open voordat jullie kloppen, en kaarslicht werpt dansende schaduwen over fluwelen gordijnen. Vanavond is er bal, en de muziek begint al zonder dat jullie iemand zien spelen.

Elke generatie verdwijnt er iemand uit het dorp aan de voet van de berg, en deze keer is het de dochter van een radeloze moeder die jullie smeekte te gaan. Boven aan de marmeren trap wacht de gastheer in onberispelijk zwart: Graaf Malvorin, Heer van het Kasteel, die al eeuwen wakker is en die jullie namen al kent. Tot de maan vol aan de hemel staat, zijn jullie zijn gasten. Daarna beslist hij of jullie nog mensen zijn.

Jullie bewegen door een gotisch doolhof van zalen: een bal vol bleke edelen die te elegant dansen, kelders die naar bloed en aarde ruiken, spiegels die het verkeerde tonen, en dienaren die fluisteren over de weg naar de kerker waar het meisje wordt vastgehouden. Elk gesprek is een dans op het scherp van de snede, en elke beleefdheid verbergt een tand.

De wending komt wanneer blijkt waarom Graaf Malvorin jullie liet komen, en dat de gevangen dochter meer is dan een slachtoffer. Voor de maan haar hoogste punt bereikt, moeten jullie een uitweg vinden en de graaf verslaan in zijn eigen troonzaal, waar hij het sterkst is en waar het bloedrode maanlicht nooit dooft. Falen jullie, dan verlaat niemand van jullie dit kasteel als zichzelf.