De Bazaar van Zafir

Op het kruispunt van duizend karavaanroutes verschijnt één nacht per jaar de Bazaar van Zafir, een markt die er overdag niet is. Zijden tenten gloeien van binnenuit, muzikanten spelen liederen die je later niet meer kunt neuriën, en stofwolken hangen als sluiers tussen de kramen. Men fluistert dat je hier alles kunt kopen. Zelfs een wens. Een echte.

Het addertje toont zich pas als je binnen bent. De Geestvorst van de Bazaar, een elementaire genius van blauwe rook met munten als ogen, leest de wens uit je hart en niet uit je mond, en geniet zichtbaar van het verschil. Wie 'rijkdom' vraagt, erft die van een pas gestorven oom. Wie 'nooit meer honger' wenst, verliest het vermogen om te proeven. Elke klant draagt sindsdien een klein gebrek als zijn handtekening.

Jullie komen binnen op zoek naar een vriend die vorig jaar een wens deed en sindsdien vermist is. Onderweg door de tenten spelen jullie de spelletjes van de Geestvorst, ontrafelen jullie de exacte bewoording van eerdere koopjes, en verzamelen jullie de losse eindjes van een contract dat de vorst zelf ooit tekende.

De wending: de vermiste vriend is geen slachtoffer maar onderpand, gevangen in de lamp die de Geestvorst aan zijn eigen meester schuldig is. De climax is een woordenduel: verwoord één wens zo waterdicht dat zelfs een wezen dat harten leest er geen gaatje in vindt, of dwing hem met zijn eigen contract tot vrijlating, voordat de bazaar bij zonsopgang oplost en iedereen erin meeneemt.