Het Slagveld van Veldheer Morvath

De grensstreek ligt als een litteken over het land: verlaten loopgraven vol regenwater, verbrande hoeven, en een moeras dat de gesneuvelden van vier oorlogen bewaart. Het vredesverdrag is nog geen week oud en de inkt amper droog, maar de mist ruikt nog naar buskruit en natte aarde. Aan weerszijden van niemandsland staren uitgeputte soldaten elkaar aan, de vinger nog aan de trekker, wachtend op één vonk.

En die vonk komt uit de grond. Op het oude slagveld staat iets op uit de modder dat daar hoorde te blijven, en het begint zijn regiment terug te roepen uit het graf. De gesneuvelden van beide legers krabbelen overeind, schikken zich onder één vaandel, en marcheren met maar één order in hun verrotte oren: doorvechten tot niemand meer ademt. De levende bevelhebbers wijten het aan verraad van de vijand, en de vlam van een nieuwe oorlog likt al aan de lont.

Een uitgeputte patrouilleleider stuurt jullie het niemandsland in voor het te laat is. Jullie doorzoeken de instortende loopgraven, verhoren doodsbange wachtposten aan beide fronten, en volgen het spoor van vers omgewoelde graven naar het hart van het moeras. Onderweg moeten jullie levende soldaten ervan weerhouden op elkaar te vuren, terwijl het échte gevaar zich zwijgend achter hun rug uit de aarde wringt.

Dan staat hij voor jullie: Veldheer Morvath, de Ongevallen Bevelhebber, een speer nog dwars door zijn borst, die met verrotte longen het bevel tot de aanval blijft brullen. Morvath vecht niet uit wraak maar uit een eed die de dood niet losliet: nooit wijken tot de vlag valt. Om de grens te redden moeten jullie het eeuwenoude vaandel vinden en verbranden voor zijn dodenleger de twee vredeslegers vermorzelt. De climax speelt tussen de brandende loopgraven, levenden en doden dooreen, terwijl de eerste zonnestralen bepalen wie de nacht overleeft.