De Verloren Hal van Karak-Dun

Eeuwen geleden was Karak-Dun een wonder: hallen van goud, aambeelden die dag en nacht zongen, de fijnste smeedkunst onder de bergen. Toen viel de stad stil, van de ene dag op de andere, en niemand die erheen ging, kwam terug. Jullie volgen een oude routekaart en een gerucht over onmetelijke rijkdom door een dichtgestorte poort de diepte in.

De vloek trof de hele bevolking tegelijk, maar doodde hen niet helemaal. De dwergen vielen, en stonden weer op, en gingen door met werken: hamerend, delvend, wakend over hun goud met lege ogen en verroeste bijlen. De grote smidse brandt nog altijd, maar wordt niet langer met kolen gevoed, en in het diepste van de stad zit de bron van de vloek te wachten: Koning Thargrim de Vervloekte, een verraden vorst op een gouden troon.

Jullie sluipen door hallen waar de doden nog hun oude gangen lopen, ontcijferen de runeninscripties die vertellen wat hier gebeurde, en zoeken de kroon of het relikwie dat de vloek kan breken, terwijl jullie proberen niet de aandacht te trekken van de eeuwig zwoegende doden die alles buiten hun stad als indringers zien.

De wending: de vloek kwam van binnenuit, koning Thargrim smeedde in wanhoop een verboden artefact dat zijn volk aan het goud bond in plaats van te redden. In de troonzaal, bij het licht van de spookvuren in de smidse, moeten jullie de vloek-smidse doven en de dode koning tot rust brengen, of voor eeuwig deel worden van zijn zwijgende werkploeg.