Het Hol van Koning Roestklauw

De heuvel zit vol gaten als een verrotte kaas, en uit elk gat gluren gele oogjes. De kobolds van de Roestklauw-stam zijn klein, laf en angstaanjagend vindingrijk. Touwen op enkelhoogte, valkuilen met puntige palen, vallende stenen en gifnaalden, elke stap in hun hol kan jullie laatste zijn, en ergens tussen die gangen giechelt het.

De stam heeft een glanzend drakenei buitgemaakt, hun grootste schat ooit, en ze koesteren het diep in hun doolhof alsof hun leven ervan afhangt, want dat doet het ook: de moederdraak zal komen. De kobolds gokken erop dat jullie eerder sterven dan zij, en onder aanvoering van hun sluwe koning hebben ze elke gang tot een dodelijke puzzel omgebouwd.

Jullie kruipen door krappe tunnels vol strak gespannen touwtjes en verdachte tegels, ontmantelen de ene ingenieuze val na de andere, verschalken de gniffelende kobolds met hun eigen listen, en volgen het spoor van het ei dieper de heuvel in. Onderweg horen jullie een zacht, gestaag tikken van een klein nageltje tegen een warme schaal, want het ei staat op uitkomen.

In de troonzaal wacht Koning Roestklauw op zijn stapel gestolen glimmers, omringd door zijn gemeenste vallen en zijn dapperste onderdanen, en hij verdedigt zijn buit met duizend gemene listen en geen greintje eer. Halen jullie het drakenei terug voordat het uitkomt, of voordat Koning Roestklauw jullie in stukjes laat hakken, en durven jullie te kiezen wat je met een pasgeboren draak aanvangt?