De Tuin van Lyssa

Het verlaten paleis aan de rand van het dal staat vol beelden. Te veel beelden. Soldaten, dieven en edelen, allemaal met gezichten verstijfd in een laatste seconde van afgrijzen. De dorpelingen noemen het de Tuin van Steen, en ze komen er niet.

Binnen woont Lyssa de Slangenvrouw, alleen met haar collectie als enige gezelschap. Ze was ooit een schoonheid, vervloekt tot een gestalte die niemand kan aanzien zonder te verstenen, en de eenzaamheid heeft haar wreedheid gescherpt. Ergens tussen het marmer staat een verdwenen prins, pas versteend en nog te redden, als jullie snel en slim genoeg zijn.

Jullie navigeren door spiegelzalen en donkere gangen, gebruiken schilden en waterbekkens om nooit rechtstreeks in haar ogen te kijken, en lezen aan de houdingen van de beelden precies hoe elk slachtoffer stierf, en dus welke fout jullie niet mogen maken. Lyssa jaagt op geluid, spreekt met een treurige stem, en probeert jullie met woorden te laten opkijken.

De wending: de prins liet zich met opzet verstenen om aan een gedwongen huwelijk te ontsnappen, en wil helemaal niet terug. De climax draait om list én timing: verlam Lyssa met haar eigen spiegelbeeld of versla haar zonder ooit op te kijken, breek de versteningsvloek met haar bloed, en beslis wat je met een 'geredde' prins doet die liever steen bleef, voordat de zon ondergaat en haar macht op haar sterkst is.