Het Eiland van Nerissa

Op de zeekaarten is het niet meer dan een naamloze rots, maar elk schip dat er te dicht langs vaart, verdwijnt. Overlevenden die aanspoelen, zijn er nauwelijks, en zij spreken alleen over een lied. Jullie varen mee met een schip dat de doorvaart moet forceren, want voorbij het eiland ligt de enige route naar de belegerde havenstad, en de kapitein heeft geen keus.

Het eiland lijkt een paradijs van wit zand en groene palmen, tot het lied begint. De sirenen zingen zo betoverend dat zeelui overboord springen om dichterbij te komen, en zich verdrinken met een glimlach. Wie levend aanspoelt, wordt langzaam deel van het koor, voor eeuwig zingend om het volgende schip te lokken. De rotsen rondom liggen bezaaid met wrakken en gebleekte botten.

Jullie wapenen jezelf tegen het lied met was, ketenen en pure wilskracht, navigeren tussen de rotsen door zonder jezelf op de klippen te sturen, en gaan aan land om de bron te vinden, want het lied heeft een hart: Nerissa, de Oudste Stem, wier stem de anderen aanstuurt. Onderweg treffen jullie de half omgevormde slachtoffers van eerdere schepen, gevangen tussen mens en koor.

De wending: de betovering is geen vloek maar een pact, de sirenen zijn ooit zelf verdronken zeelieden, gebonden aan het eiland tot ze genoeg zielen hebben verzameld om vrij te komen. In de climax, op de zingende rotsen met het lied bulderend in jullie schedel, moeten jullie Nerissa het zwijgen opleggen en het pact verbreken, of zelf de nieuwste stemmen worden in een koor dat nooit ophoudt.