De Zoutmijn van Zwartkeel

De mijnschacht van Zwartkeel voert jullie dieper de stilte in, en het zout glinstert als rijp aan de wanden in het licht van jullie lantaarns. Er is hier geen geluid behalve jullie eigen adem en het knerpen van kristal onder jullie laarzen. Het zout slokt elk geluid op, en de mijnwerkers fluisteren dat het ook elke schreeuw bewaart, ergens diep in de aders, klaar om ze op het slechtste moment terug te geven.

De mijn was generaties lang de trots van het dorp, tot de diepste ploeg drie weken geleden stuitte op iets in een verzegelde ader ouder dan de mijn zelf. Sindsdien keert niemand meer terug uit de onderste gangen. Iets is daar wakker geworden, een wezen dat gedijt in de eeuwige stilte, dat jaagt op klank en beweging, en dat elke indringer die geluid maakt onherroepelijk vindt.

Jullie dalen af met gedempte stemmen en ingehouden adem, want hier is zwijgen overleven. Jullie navigeren op tekens en aanraking door zoutgangen die het licht verstrooien, ontcijferen de gekraste boodschappen van de verdwenen ploeg, en lossen puzzels van stilte en beweging op: een deur die alleen opent in volkomen zwijgen, een brug die instort bij het minste gerucht. Eén onvoorzichtige stap, één schreeuw, en het ding weet precies waar jullie zijn.

In de verzegelde ader huist De Stiltevreter, een tastende, oogloze gestalte die zich naar elke ademtocht wendt en de opgeslokte schreeuwen van de doden nabootst om jullie te lokken. Om levend boven te komen moeten jullie De Stiltevreter in zijn eigen wapen vangen, door de stilte tegen hem te keren, of de ader opnieuw verzegelen voor hij de weg naar boven vindt. De climax speelt in de galmloze diepte, in het aardedonker, waar jullie moeten vechten zonder een kik te geven, tegen iets dat jullie hoort ademen.