De Tempel van de Mottenmoeder

De tempel rijst op uit het stof van de jungle, en duizenden motten met vleugels als oud perkament bedekken haar muren, traag ademend in het maanlicht. In elke nis brandt een kaars, en de motten cirkelen eromheen zonder ooit te verbranden. Een blinde priester voelt jullie naderen en draait zijn gezicht naar jullie toe: de motten dragen boodschappen van de doden, fluistert hij, en vannacht is er één voor jullie bestemd.

Maar de tempel is ziek. Pelgrims die het eeuwige lamplicht kwamen aanbidden verdwijnen in het donker, en tegen de gewelven hangen glinsterende cocons waarin nog iets zwakjes beweegt. De motten worden groter, hongeriger, en het zachte ruisen van hun vleugels dringt zelfs in jullie dromen door. Iets diep in de tempel roept ze, en ze gehoorzamen zonder aarzelen.

Jullie ontcijferen de mottentaal van poederpatronen op de altaren, snijden een halflevende pelgrim los uit een spinsel van draden, en dalen af langs trappen bezaaid met vleugelstof naar de binnenste kamer waar het licht het felst brandt. Onderweg begrijpen jullie eindelijk welke boodschap de doden werkelijk voor jullie hadden: een waarschuwing, geen zegen.

In het hart van de tempel wacht de Mottenmoeder: geen god maar een reusachtig wezen dat het lamplicht opzuigt en zielen tot cocons spint. Haar vleugels doven elke vlam die jullie ontsteken, en haar stem klinkt als het ritselen van duizend vleugels tegelijk. Doven jullie het valse licht en bevrijden jullie de gevangen pelgrims voor de dageraad, of worden jullie zelf fluisterende boodschappers aan de muren van de Mottenmoeder?