Het Halfvlak van Architect Solivar

Het begon met een geschenk: een messing klokwerkvogel die op jullie drempel neerstreek met een geparfumeerde uitnodiging in zijn snavel. Wie het zegel verbreekt, voelt de wereld zich omvouwen, en één ademtocht later klopt er niets meer. Eilanden zweven in een hemel zonder horizon, trappen leiden naar zichzelf terug, en twee manen werpen hun schaduwen de verkeerde kant op.

Dit is een halfvlak, een losgeslagen zak werkelijkheid, gebouwd door een lang verdwenen geest die de eenzaamheid niet kon verdragen. De bewoners hier zijn nooit geboren; ze ontwaakten simpelweg, gedachten die vorm kregen, hoffelijk en glimlachend en volkomen zonder verleden. Ze verwelkomen jullie als lang verwachte gasten, en juist dat zou jullie doodsangst moeten aanjagen.

Jullie dwalen door onmogelijke architectuur waar afstand en richting niet gehoorzamen, ontcijferen de logica achter deuren die op verkeerde kamers uitkomen, en ondervragen bewoners wier antwoorden mooier klinken naarmate ze minder waar zijn. Elke gunst die jullie aannemen, elk hapje dat jullie eten, weeft jullie dieper in het weefsel van deze plek.

Dan komt de wending: het halfvlak van Architect Solivar is stervende, want zijn schepper is aan het uitdoven, en het houdt zichzelf overeind door bezoekers op te nemen. In de kern vinden jullie De Eenzame Architect, een gedaante van glas en gestold licht die glimlacht met oneindige beleefdheid terwijl haar wereld uiteenrafelt. Nu jullie hier zijn, hoort dit oord al een beetje bij jullie, en het wil de rest ook. Om te ontsnappen moeten jullie De Eenzame Architect overtuigen jullie te laten gaan, of hem loslaten in de leegte. De climax speelt in de ademende kern, terwijl de wereld vervaagt en de enige uitgang zich sluit.