De Sterrenscherf van de Glaswoestijn

De Glaswoestijn strekt zich uit als een bevroren zee, ooit gesmolten door een hitte veel feller dan de zon. Jullie spiegelbeeld loopt ondersteboven onder jullie voeten mee, de lucht trilt van de warmte, en elke stap weerklinkt met een helder, breekbaar geluid alsof de wereld elk moment kan barsten. Een gesluierde nomade vertelt dat hier ooit een rijke stad bloeide, tot er op één zwarte nacht iets uit de hemel neerstortte.

Wat de val achterliet, is nooit vertrokken. Diep onder het glas beweegt een gedaante, langzaam en geduldig, en de luchtspiegelingen die boven de vlakte dansen zijn geen bedrog van de hitte maar lokaas. Reizigers volgen de beelden van koel water en lommer recht hun dood in, en de scherven van hun botten liggen als glinsterende sterren onder de gestolde korst. Jullie zijn hier om een verdwenen karavaan te vinden voor ook zij tot sterren verglazen.

Jullie volgen het spoor de kraterstad in, waar het glas nog nawarm is en de gesmolten poort scheefgezakt gaapt. Jullie leren de ware spiegelingen van de valse te scheiden, ontcijferen de laatste boodschap die de stervende bewoners in het glas krasten, en horen onder jullie voeten de stemmen fluisteren van iedereen die het verzwolg.

Dan breekt de korst. De Sterrenscherf komt boven: een aberratie van sterrenvuur en gesmolten steen die denkt en spreekt met de stemmen van al zijn slachtoffers tegelijk. Redden jullie de karavaan en versplinteren jullie de Sterrenscherf voordat de hele vlakte openscheurt, of worden jullie de volgende glinstering onder het glas?