Het Meesterbrein onder de Stad

Onder de straten klinkt geen geluid, alleen gefluister in een taal die niet de jullie is. De riolen leiden naar een grot waar de muren ademen en denken, warm en vochtig als de binnenkant van een schedel. Nacht na nacht sluipen de gedachtenrovers, bleke gedaanten met tentakels waar een mond hoort te zitten, door de kelders van de stad om de dromen van de slapers te oogsten.

De bewoners boven merken het nauwelijks: eerst vergeten ze een naam, dan een gezicht, dan hun eigen kinderen. Elke ochtend wordt er iemand niet meer wakker. De rovers dragen hun buit de diepte in, want in het hart van de kolonie drijft iets dat honger heeft naar meer dan zij ooit kunnen dragen, en het groeit met elke gestolen droom.

Jullie dringen de aderen van de kolonie binnen, snijden verlamde slachtoffers los uit de broedkamers, weren de psychische aanvallen af die jullie eigen herinneringen willen uitwissen, en zoeken de zenuwstreng die de kolonie met de hele slapende stad verbindt. Onderweg ontdekken jullie welk oud verraad de rovers ooit deze duisternis in dreef.

In het hart van de grot wacht het Meesterbrein: een aberratie zo groot als een huis, drijvend in een vijver van hersenvocht, die denkt met de gestolen dromen van een halve stad en met duizend geroofde stemmen tegelijk spreekt. Het keert jullie eigen gedachten tegen jullie. Verbreken jullie de greep van het Meesterbrein en verpletteren jullie de kolonie voor het ochtendgloren, of wordt jullie verstand de laatste droom die het oogst?