De Tombe van de Zonnekoning

De grote rivier zakt met de dag, palmen verdorren, en de oogst verwaait tot stof. In de dorpen fluistert men over een oude vloek, en de fluisteringen kloppen: diep onder de duinen is een tombe opengebroken door hebzuchtige grafrovers, en wat erin lag, slaapt niet meer.

De Zonnekoning zwoer ooit zijn volk te beschermen. Dood beschermt hij het nog steeds, maar op een verwrongen manier: hij trekt alle leven naar zich toe om zijn stervende koninkrijk kunstmatig in stand te houden. Zijn gewikkelde dienaren waken in het donker, geduldig als de eeuwen, en de laatste levende grafrover zwerft ergens in de gangen, half opgedroogd en waanzinnig.

Jullie dalen af langs de verbroken zegelsteen, ontwijken zandvallen en versplinterde vloektekens, en lezen aan de muren het levensverhaal van een koning die uit liefde een monster werd. Jullie moeten de vier canopen vinden die zijn ziel verankeren, elk bewaakt en elk verbonden aan een keuze die de Zonnekoning ooit maakte.

De wending: de tombe vernietigen doodt de mummievorst maar breekt de vloek niet, want de dorst zit in zijn hart, niet in zijn lichaam. De climax draait om overtuigen én verzegelen: laat de Zonnekoning inzien dat hij zijn volk juist uitdroogt, en breng hem tot rust, of vecht hem terug in zijn sarcofaag en hersluit het zegel, terwijl het zand van boven al naar binnen begint te stromen.