De Boomgaard van Grafheks Morwenna

Onder een asgrauwe hemel strekt zich een boomgaard uit waar geen enkele boom blad draagt. De takken zijn van gebleekt bot, gegroeid uit de graven eronder, en de vruchten zijn schedels die zacht klikken in de wind alsof ze onder elkaar praten. Stof dwarrelt over de paden en knerpt tussen jullie tanden. Er beweegt niets, geen vogel, geen insect, en die volmaakte stilte voelt verkeerder dan welk gebrul ook.

Hier begraaft het nabije dorp al eeuwen zijn doden, en het bot dat opbloeit tot deze bomen was altijd een teken dat de zielen rust vonden. Maar deze maand is er iets veranderd. Uit de diepste, oudste rij komt iets op dat niemand plantte of zaaide: een gestalte die zich voedt met de begraven doden en de boomgaard omvormt tot haar eigen tuin, waar de vruchten niet langer rusten maar ontwaken.

Jullie worden ingehuurd door de holwangige grafdelver, de laatste die nog durft te komen. Jullie doorkruisen de rijen, lezen de grafstenen om te begrijpen wat hier ontwaakt, ontwijken de takken die naar jullie grijpen, en oogsten aanwijzingen uit schedels die fluisteren als jullie er te dicht langs lopen. De boomgaard herschikt zichzelf, en de weg terug ligt nooit waar hij lag.

Rond de oudste boom blijkt de indringer De Grafheks van de Bottenboomgaard te zijn, Morwenna, een verschrompelde gestalte wier vingers in de aarde wortelen terwijl de schedelvruchten om haar heen hun kaken openen. Ze kweekt een oogst van ondoden, klaar om bij de volgende nieuwe maan het dorp te overspoelen. Om dat te verhinderen moeten jullie de moederboom omhakken of verbranden voor de vruchten rijpen, terwijl de hele boomgaard om jullie heen ontwaakt en de klikkende schedels beginnen te schreeuwen. De climax speelt rond de brandende moederboom, met opstaande doden tussen elke rij.